کوهدشت

 از طلوع تا غروب  علامه طباطبایی(ره)

مفسر کبیر و عارف بصیر، مرحوم علامه طباطبایی در بیست و نهم ذی الحجة الحرام سا ل 1321 ه.ق(1281 ه.ش) در تبریز به دنیا آمد. ایشان در پنج سالگی مادر و در نه سالگی پدرش را از دست داد. و از همان سا ل به مکتب رفت و دروس بسیاری را فرا گرفت. مرحوم علامه به منظور تکمیل تحصیلات دینی عازم نجف اشرف گردید و طی 11سا ل اقامت در آن دیار مقدس و تحصیل علم و تهذیب نفس از محضر اساتیدی چون مرحوم آیت الله نائینی، ابوالحسن اصفهانی، سید ابو القاسم خوانساری، سید حسین باد کو به ای، محمد حسین غروی اصفهانی، و خصوصا عارف کبیر،میرزا علی آقا قاضی تبریزی بهره مند گردید.

علامه فقید، آیت الله  سیدمحمد حسین طباطبایی در مورد چگونگی آشنایی خویش با استاد و مرادش،آیت الله سید علی آقا قاظی طباطبایی(ره) فرموده است:هنگامی که از تبریز به قصد ادامه تحصیل علوم اسلامی  به سوی نجف اشرف حرکت کردم،از وضع نجف بی اطلاع  بودم. در بین راه همواره در این فکر بودم که چه درسی بخوانم، پیش چه استادی تلمذ کنم و چه راه و روشی را انتخاب کنم که مورد قبول خدا باشد. وقتی به نجف اشرف رسیم به محض ورود، به قبه و بارگاه امیرالمؤمنین رو کردم و عرض کردم: یا علی! من برای ادامه تحصیل به محضر شما شرفیاب شده ام ولی نمی دانم چه روشی پیش گیرم و چه برنا مه ای را انتخاب کنم، از شما میخواهم که مرا به آنچه صلاح است راهنمایی کنید.

منزلی اجاره کردم و در آن ساکن شدم. در همان روزهای اول، قبل از اینکه در کلاس درس شرکت کرده باشم در منزل نشسته بودم و به آینده خود فکر میکردم، ناگاه در خانه را زدند. در را باز کردم، دیدم یکی از علمای بزرگ است. سلام کرد و داخل منزل شد. در اتاق نشست و خیر مقدم گفت. چهره نورانی و بسیار جذاب داشت. با کمال صفا و صمیمیت به گفتگو نشست و با من انس گرفت. در ضمن اشعاری برایم خواند و سخنانی بدین مضمون گفت:(کسی که به قصد تحصیل به نجف می آید خوب است علاوه بر تحصیل از فکر تهذیب خود غافل نماند.) این را فرمود و حرکت کرد. من در آن مجلس، شیفته اخلاق و رفتار اسلامی او شدم. سخنان کوتاه و با نفوذ آن عالم ربانی چنان در دل من اثر کرد که برنامه آینده ام را شناختم. تا مدتی که در نجف بودم محضر آن عالم باتقوا را رها نکردم، در درس اخلاقش شرکت می کردم و از محضرش استفاده می نمودم. آن دانشمند بزرگ و عارف ربانی آقای حاج میرزا علی قاضی بود. مرحوم علامه به دلیل برخی مشکلات در سال 1314ه.ش نجف را به قصد تبریز ترک نمود و در اواخر اسفند1324 نیز به همراه عیال و چهار فرزند خویش تبریز را به قصد قم ترک کرد و تا آخر عمر در آن شهر ماندگار شد. شاگردان برجسته ای تحت تربیت ایشان قرار گرفتند که از آن جمله می توان به: شهید قدوسی، شهید مطهری، شهید مفتح، شهید بهشتی، مرحوم آیت الله حسینی تهرانی،آیت الله ابراهیم امینی، آیت الله جوادی آملی، علامه حسن زاده آملی  اشاره کرد. درباره تفسیر بی نظیر ایشان، تفسیر المیزان، گفته اند: همانطور که قرآن مخزن همه علوم است، تفسیر علامه نیز مخزن همه آراء و افکار و علومی است که این حکیم الهی از آن بهره مند شده و به دیگران رسانده است.

سر انجام پس از 81سال و 18 روز از عمر با برکت و زندگی پر تلاش ، در روز یکشنبه هیجدهم محرم الحرام 1402 ه.ق برابر با بیست و چهارم آبان ماه 1360 ه.ش در ساعت نه صبح چشم از جهان فرو بست و پس از تشییع و اقامه نماز توسط آیت الله سید محمد رضا گلپایگانی(ره) پیکر اسشان در مسجد بالای سر حرم مطهر حضرت معصومه(س) به خاک سپرده شد.

شادی روحش صلوات